دیر وقت است. شاید در ایران بجز زندانبان و زندانیان شکنجهشده و یا در حال شکنجه و جوانانی که این شبها کم می خوابند تا صدای ظلم ستیزی و آزادیخواهی مردم ایران را به همه جهانیان برسانند، همه خوابیده اند. از چند روز قبل بسیاری در انتظار امروز و در واقع دیروز بودند. خامنهای چه خواهد گفت؟ خواست مردم ایران به کجا خواهد کشید. تلویزیون های دولتی از چند روز قبل برای نماز جمعهی تهران به امامت خامنهای تبلیغ کرده بودند. نماز جمعه که از زمان به روی کار آمدن جمهوری اسلامی محل بیان سیاستهای رسمی حاکمیت بوده است، امروز هم استراتژی طرح ریزی شدهی حاکمان ایران برای مردمی که بپاخواستهاند، از زبان خامنهای و از بلندگوی نماز جمعه، نمود عینی تری یافت. ادامهی سرکوب به هر قیمتی. برای بسیار موضعگیری خامنهای از پیش معلوم بود. حمایت تام از احمدی نژاد و بستن شمشیر از رو. مخالفین هم همانطور که از فریادهایشان بر پشت بامها معلوم بود، فردا را به خیابانها خواهند آمد. فردا روز حساس و پیشبینی نشده ای است. روز تقابل و احیانا برخورد شدید نیرواهای تا دندان مسلح حاکمیت با مردمی که جانشان به لب رسیده است. تا فردا به امید پیروزی مردم
